Grootste objectieve website voor
 complementaire en alternatieve geneeskunde

IOCOB

Home > Ziekten > Lyme > Chronische Lyme door auto-immuun ontsporing: eigen afweer doet het te goed!

Chronische Lyme door auto-immuun ontsporing: eigen afweer doet het te goed!

Share |

RIVM: Chronische Lymesymptomen door ontsporing eigen afweer

Een deel van de Lyme patienten blijft klachten hebben, ook na een antibiotica kuur. Het valt dan niet meer te achterhalen of de oorzaal nu ligt bij een niet adequate antibiotische behandeling of bij een overmatige immuunresponse van het lichaam na de infectie.

Nu blijkt uit veel onderzoek dat de kans op een overlevende Borrelia parasiet in je lichaam na een adequate antibiotica behandeling niet zo groot is. En er is een tweede verklaring voor het niet verminderen van Lyme symptomen na een infectie en een antibiotica behandeling. Dat is een soort overshoot van het lichaam op de infectie. Een te actieve afweer die nadat het getriggerd is door de Borrelia niet meer stopt. Die overmatige reactie leidt tot een ondermijning van je lichaam, net zoals bij reumatische aandoeningen.

Het RIVM merkt daar enkele relevante dingen over op, en we citeren:

Een deel van de symptomen van lymeziekte lijkt te kunnen persisteren op basis van auto-inflammatoire of auto-immuunfenomenen; de Borrelia-bacterie is reeds geklaard (al dan niet met behulp van antibiotica), de klachten persisteren echter op basis van voortdurende inflammatie.

Net zoals sommige individuen vatbaarder zijn voor het ontwikkelen van reumatoïde artritis of andere auto-immuunziekten zijn er genetische kenmerken die mensen vatbaarder maken voor het ontwikkelen van dergelijke symptomen… Dit is veruit het beste onderzocht voor zogeheten antibiotica refractaire lyme-artritis.

Lyme-artritis zijn gewrichtsklachten op basis van ontstekingen bij Lyme. Wat nu te doen bij blijvende symptomen? We nemen een deel van een blog over dat dit onderwerp behandeld.

Post-treatment LB syndrome (PTLBS), het post-behandelings Lyme Borreliose syndroom

Chronische Lyme staat bekend onder allerlei verschillende termen, zoals de termen in dit subhoofdstuk, Post-treatment LB syndrome (PTLBS). Hoe je het dan ook wilt noemen, een ding is duidelijk.
In het geval van een adequate behandeling wordt de parasiet uitgeschakeld, maar kunnen de symptomen blijven bestaan. De ziekte van Lyme is namelijk een infectie en kan zoals elke infectie ons immuunsysteem sterk verstoren. Ook als de parasiet uitgeschakeld is, kunnen dan dat soort immuunstoornissen blijven bestaan, en dat heeft zeer sterke negatieve invloeden op het welbevinden. Dit is bijvoorbeeld o.a. de visie van Dr J Edlow, een associate professor aan de Harvard Medical School. Maar ook onze eigen Nederlandse RIVM vermeldt i.v.m. late gewrichtsklachten, die vaak bij chronische Lyme gezien worden:

de oorzaak hiervan is niet een persisterende Borrelia-infectie, maar een immuungemedieerde ontsteking in afwezigheid van een actieve infectie.”

De symptomen verbeteren in dit soort gevallen uiteraard NIET door de ingestelde antibiotica behandeling. Dat komt omdat het immuunsysteem aangeschakeld blijft, en er een zogenaamde laag-gradige chronische ontsteking in het lijf ontstaat. Deze chronische ontsteking ondermijnt het lichaam, met alle gevolgen van dien.

Chronische ontspoorde ontstekingsreactie behandelen met palmitoylethanolamide

Deze doorgaande ontstekingsreactie in het lichaam kunnen we tegenwoordig behandelen met de natuurlijke ontstekingsremmer palmitoylethanolamide, een stofje met bovendien lichte anti-biotische en immuun-balancerende werkzaamheid. Elders op deze website veel info over deze bijzondere stof. Weer een kuur geven met antibiotica doet in deze gevallen alleen maar schade, schade door bijwerkingen, schade aan de darmflora en schade door vergrote kans op het optreden van resistentie van andere bacteriën tegen de gebruikte antibiotica.

Verder bestaat er ook een postinfectieus vermoeidheidssyndroom, dat eveneens behandeling vergt, en waarvan gesteld wordt:
Postinfective fatigue syndrome may be triggered by Lyme disease, as has been shown to occur with other infections. Prolonged fatigue after infections is relatively common, and it can be disabling and persistent. Ook daarvoor is een behandeling met palmitoylethanolamide zinvol. Veel patienten merken al na 2-4 weken behandeling op dat ze beter in hun lijf zitten.

Palmitoylethanolamide proefbehandeling bij chronische Lyme

In het geval van het Post-treatment LB syndrome (PTLBS) is een proefbehandeling van 3-4 maanden met palmitoylethanolamide op zijn plaats. Behandel de eerste maand met 3 maal 400 mg capsules. Bij onvoldoende verbetering verdubbel de dosis in de 2de maand. Ga tenminste 3 maanden door. De meeste mensen merken dat ze lekkerder in hun vel gaan zitten na 2-4 weken. Dan ontstaat langzaam een verbetering die stap voor stap doorzet. Stop na 3-4 maanden niet volledig, maar bouw de PEA af, enkele weken stap voor stal lager doseren en dan stoppen.

Als er nu sprake is van een ‘post-treatment LB syndrome (PTLBS)’ is er grote kans dat de symptomen geheel of voor een deel verdwijnen. I s er echter sprake van een ‘persistent Borrelia burgdorferi sensu lato (s.l.) infection despite antibiotic treatment’ dan zullen de synmptomen wel minder worden, maar na het stoppen weer opflakkeren. Zo kunnen we pragmatisch deze twee chronische Lyme manifestaties van elkaar onderscheiden, dat heet in de geneeskunde een ‘ex juvantibus’ benadering.

Bij het weer opflakkeren van de symptomen zou een nieuwe kuur antibiotica overwogen kunnen worden.

Zie verder: https://iocob.nl.supplementen/patienten-met-chronische-pijn-ervaringen-met-natuurlijke-pijnst.html

https://palmitoylethanolamide4pain.com/2013/11/07/borelliose-of-lyme-pijnen-door-chronische-ontsteking-en-de-natuurlijke-behandeling-ervan/

https://www.neuropathie.nu/infectie/lyme-neuropathie-borreliose-neuropathie.html

Literatuur

Teken aan de wand

Coumou J, Herkes EA, Brouwer MC, van de Beek D, Tas SW, Casteelen G, van Vugt M, Starink MV, de Vries HJ, de Wever B, Spanjaard L, Hovius JW. Ticking the right boxes: classification of patients suspected of Lyme borreliosis at an academic referral center in the Netherlands. Clin Microbiol Infect. 2015 Apr;21(4):368.e11-20. doi: 10.1016/j.cmi.2014.11.014. Epub 2014 Nov 22.

Berichten

  1. van Baden schreef:

    Middels LLT testen die worden gehanteerd door het laboratorium dat aangesloten is bij de Borreliose Clinic Augsburg kun je een actieve infectie volgen.

    Deze test kan correcte behandeling verifiëren en het verschil tussen persisterende infectie en post-infectieus syndroom verhelderen.

    Kunnen jullie een artikel over deze soort test maken vanuit jullie wetenschappelijke perspectief.

    Ik vraag me af waarom dit soort test nog niet wordt toegepast bij de Lyme-poli’s in Nederland.

    Dat zou dingen verbeteren en hard en helder maken in het voordeel van zowel arts als patiënt.

    Want als je het onderscheid tussen persisterende en doorgemaakte infectie met 100% zekerheid kunt stellen kun je ook beter onderzoek doen naar de langdurige effectiviteit van ondersteunende maatregelen voor het verminderen van het post-infectieuze syndroom.

    Zou interessant zijn toch? Hopelijk een idee voor een volgend medisch journalistiek onderzoek.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *