Grootste objectieve website voor
 complementaire en alternatieve geneeskunde

IOCOB

Home > Ziekten > Reuma > Mestcellen bij reumatoïde artritis en de ziekte van Bechterew en palmitoylethanolamide

Mestcellen bij reumatoïde artritis en de ziekte van Bechterew en palmitoylethanolamide

Share |
mestcel.jpg

Reuma en Bechterew pijnen zijn moeilijk te behandelen. Met het nieuwe lichaamseigen en natuurlijke middel palmitoylethanolamide  (Normast®; PeaPure®) hebben we een effectief en veilige pijnstiller in handen. De stof is bij vele honderdduizenden patienten met chronische pijnen ingezet, en bleek in studies steeds een zeer zinvolle behandeling te zijn. In de meest zuivere vorm is het beschikbaar als PeaPure, zonder bijmenging van chemische fillers.

Deze lichaamseigen stof is een modulator van een heel aantal cellen die betrokken zijn bij het ontstaan en in stand houden van pijnen. Een van die cellen is de mestcel. Dat is een voorbeeld van een cel die bij reuma en Bechterew allerlei nare pijnproducerende stofjes maakt, in de gewrichten en de gwrichtskapsels.

Hiernaast zie je zo een mestcel, en alle stofjes die deze cel afgeeft daarvan wil je er niet te veel van hebben in de gewrichten! En precies deze cel, samen met een heel aantal andere cellen, zoals de zogenaamde gliacellen die bij pijn voortduring een beangrijke rol spelen, worden in een rustfase gebracht door palmitoylethanolamide. (De afbeelding komt van Mast cells and atherosclerosis, door Guo-Ping Shi)

Mestcellen bij reumatoïde artritis en de ziekte van Bechterew en palmitoylethanolamide
Steeds weer ontdekken onderzoekers nieuwe aangrijpingspunten om de

symptomen en de problemen op te lossen die bij reuma en aan reuma verwante ziektebeelden een rol spelen.
 Zo zijn in de gewrichten van patiënten met reumatoïde artritis veel meer mestcellen te vinden dan in gewrichten van gezonde personen. En hoe ernstiger de symptomen, hoe meer mestcellen er aanwezig zijn in het ontstoken gewrichtskapsel. Bovendien weten we uit een serie

experimenten in diermodellen en andere laboratoriumstudies dat je

zonder mestcellen geen gewrichtsontsteking krijgt. Die mestcel activiteit maakt dat we begrijpen waarom Normast een goede pijnstiller is om in te zetten bij reumatische aandoeningen waar mestcellen bij actief zijn.


Wat doen mestcellen?



Mestcellen maken een belangrijk deel uit van het afweersysteem. Deze

cellen heten mestcellen omdat het lijkt alsof het vetgemeste cellen

zijn: ze staan bol van uitermate kleine korreltjes. Die korrels

bevatten allerlei irriterende stofjes, zoals histamine en de

zogenaamde interleukines, die het afweersysteem

stimuleren. Dat kan mooi zijn, maar bij reuma en verwante aandoeningen

loopt die actie uit de hand. Mestcellen spelen ook een grote rol bij

allerlei allergieën, en werden door de Nobelprijswinnares, professor

Montalcini, ook wel de Prima Donna-cel van ons afweersysteem genoemd.

Mestcellen hopen zich niet alleen in het gewrichtskapsel op, maar ook

in de afwijkingen en beschadigingen van het bot bij reuma, de

zogenaamde pannus en de wonden in het bot, de zogenaamde bot-erosies.

Mestcel-opeenhopingen zien we ook optreden bij andere vormen van

gewrichtsontstekingen, zoals bij jeugdreuma, systemische lupus

erythematosus, psoriasis met artritis, ouderdomsartrose en bij

osteoartrose. Ook de concentratie van de nare ontstekingsbevorderende

uitscheidingsproducten van de mestcellen, zoals tryptase en histamine,

is sterk verhoogd bij deze ziektebeelden.



Als de mestcellen op hol geslagen zijn zoals bij bepaalde

ontstekingen, kunnen deze cellen met Normast vaak weer in het gareel

gebracht worden. Daarom is deze stof ook Nor (-malisatie) van de Mast

(cel) genoemd.



Op de buitenste laag van deze cellen hechten zich bovendien allerlei

moleculen die antistoffen heten. Die antistoffen hechten aan

lichaamsvreemde stoffen (ziektekiemen en allergenen) en activeren zo

nog eens extra de mestcellen. Die geactiveerde mestcellen op hun beurt

helpen het afweersysteem sterk op gang brengen en zo ontstaat een

uit de hand lopende ontsteking. Bij reuma en bijvoorbeeld de ziekte

van Bechterew wil je dat soort ontstekingen liever niet zien in je

gewrichten.


Het negatieve ontstekingsproces bij reumatoïde ziekten



Antistoffen vormen zich in ons bloed als we in contact zijn geweest

met iets wat niet in ons lichaam hoort, zoals een virus of bacterie.

Ook bij chronische aandoeningen, zoals reuma, ontstaan er antistoffen.

De antistoffen bij reumatoïde artritis die het meest voorkomen, worden

ACPA’s genoemd. Die antistoffen noemen we reumafactoren. Al in de

jaren 50 van de vorige eeuw zijn die reumafactoren ontdekt. Dit

blijken auto-antistoffen te zijn. Auto-antistoffen zijn antistoffen

die zich richten tegen het eigen lichaam (auto staat voor eigen). Ze

zijn vaak al aanwezig in het bloed voordat klinisch reuma is

aangetoond en voorspellen vaak een ernstig verloop van de ziekte. Zij

lijken ook een rol te spelen bij het ontstaan van ontstekingen.

Afweercellen produceren bij reumatoïde artritis veel

ontstekingseiwitten, en een deel daarvan dragen de naam cytokines.

Cytokines heb je in allerlei verschillende soorten, en ze geven

allemaal signalen af, het zijn een soort boodschappermoleculen. Ze

zijn belangrijk voor de communicatie tussen cellen, zetten de

afweerreactie aan of zorgen ervoor dat andere cytokines aangemaakt

worden. Het cytokine met de naam Interleukine-1 (IL-1) zorgt voor de

koortsreactie bij ontstekingen. Dat helpt de infectie te bestrijden,

maar bij reumatoïde artritis wordt er in het ontstoken gewricht te

veel IL-1 geproduceerd. IL-1 wordt bijvoorbeeld door de mestcellen

geproduceerd. Daardoor worden gewrichten pijnlijk, dik en stijf.

Uiteindelijk raken bot en kraakbeen beschadigd.


Voorkomen van de gewrichtsafwijkingen met medicatie



De gevolgen van gewrichtsontstekingen door reuma kunnen desastreus

zijn voor het dagelijks leven en werk van de patiënt. Met krachtige

medicijnen bij aanvang van de ziekte is bij een deel van de patiënten

veel ellende te voorkómen.



Bijnierschorshormonen (meestal in de vorm van prednison) worden vaak

gebruikt in de behandeling van reumatoïde artritis. Langdurig gebruik

met deze sterke en algemene ontstekingsremmers geeft vaak ernstige

bijwerkingen zoals overgewicht, hoge bloeddruk en suikerziekte. Nieuwe

middelen zijn dus hard nodig. En die nieuwe middelen zijn nu

beschikbaar. Maar helaas, ook die hebben problemen.



Het grote nadeel van de nieuwe generatie van reumaremmers, de

zogenaamde ‘biologicals’ of TNF remmers, is dat zij niet alleen de

gewrichtsontsteking remmen maar ook de eigen afweer tegen bacteriën.

Patiënten die een biological gebruiken, lopen dus een grotere kans op

infectieziekten.


De overactieve mestcellen remmen met Palmitoylethanolamide



PEA is een lichaamseigen ontstekingsremmer en pijnstiller. Deze stof

lijkt een beetje op het Cannabis-molecuul, dat ook pijnstillend is.

Alleen het voordeel is dat PEA geen effecten heeft op ons

functioneren en hoe we ons voelen, je wordt er dus helemaal niet stoned

van.



Het is als een zinvolle  dieettoevoeging al in de jaren veertig van de

vorige eeuw geidentificeerd door Tsjechische onderzoekers. Deze

ontdekten dat met het toevoegen van eierdooiers aan dieet van

ondervoede kinderen de frequentie van infecties afnam. Bij verdere

studie bleek de stof palmitoylethanolamide, die in eierdooiers

aanwezig is, verantwoordelijk te zijn voor dat effect. Dat werd verder

nog eens duidelijk in een aantal klinische studies bij honderden

volwassenen en kinderen in de jaren zeventig van de vorige eeuw. Het

toevoegen van palmitoylethanolamide aan dieet bleek namelijk de ernst

van griepsymptomen en acute infecties te verminderen.



Normast is bij een heel aantal pijnproblemen onderzocht en bleek

steeds veilig en effectief te zijn. Formele grote studies zijn niet

gedaan bij reuma of de ziekte van Bechterew, maar alleen al de

pijnstillende werking en de potentie om ontstekingen die door

mestcellen veroorzaakt worden te remmen, rechtvaardigt het gebruik.



De ontstekingsremmende en pijnstillende werking van

palmitoylethanolamide zijn inmiddels in honderden preklinische en

klinische studies duidelijk aangetoond. Ook is duidelijk geworden dat

chronische pijnsyndromen vaak berusten op chronische ontstekingen en

met dit middel sla je twee vliegen in een klap. Omdat het vrijwel geen

bijwerkingen heeft, kan het zonder problemen gebruikt worden naast andere

antireuma-middelen en laat het zich makkelijk inzetten. 



Lee DM, Friend DS, Gurish MF, Benoist C, Mathis D, Brenner MB: Mast

cells: a cellular link between autoantibodies and inflammatory

arthritis. Science 2002, 297:1689-1692.

Corr M, Crain B: The role of Fcγ γR signaling in the K/B x N serum

transfer model of arthritis. J Immunol 2002, 169:6604-6669. Metcalfe

DD, Baram D, Mekori YA: Mast cells. Physiol Rev 1997, 77:1033-1079.

 

Gerelateerde artikelen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *