Grootste objectieve website voor
 complementaire en alternatieve geneeskunde

IOCOB

Home > Ziekten > Prostaatvergroting > Prostaat, chronische pijn en behandelen met palmitoylethanolamide

Prostaat, chronische pijn en behandelen met palmitoylethanolamide

Share |

De prostaat kan de oorzaak zijn van een scala van vervelende chronische problemen en pijn. Hier een uitleg over en een aanzet tot behandeling van chronische pijnlijke prostaatklachten als kanker uitgesloten is. Het nieuwe natuurlijke, pijnstillende en ontstekingsremmende middel palmitoylethanolamide, handelsnaam een PEA-houdend product of PeaPure, is geschikt om chronische pijnlijke prostaatklachten mee te behandelen. In de meest zuivere vorm is palmitoylethanolamide aanwezig in het PeaPure. In een PEA-houdend product zitten chemische-farmaceutische fillers. 

De stof kan zonder problemen naast andere stoffen ingenomen worden en heeft geen problematische bijwerkingen. Het kan zonder recept, via het internet verkregen worden, omdat het beschikbaar is als supplement. 

Chronische pijn en de prostaat, prostatitis en prostatisme

De prostaat als bron van vervelende chronische pijn. De prostaat is een merkwaardig orgaan, dat vele mannen niet altijd op de bedoelde plezierige wijze dient. De prostaat kan als het ware voor zichzelf beginnen. Dan ontstaan chronische pijnen in de onderbuik, het bekken, de ballen, met uitstralingen naar verschillende richtingen en meestal ook plasproblemen. Langzamer uitplassen, een minder sterke straal, nadruppelen en een gevoel van niet helemaal uitgeplast zijn.

De prostaat en de urinekweek

Bij prostaatproblemen bij de huisarts een plasje inleveren en dan wordt de urine op kweek gezet. Om te kijken of de prostaat echt ontstoken is, of zoals dokters dat soms oneerbiedig noemen, kijken of er een vies beest in zit. Daarmee bedoelen ze een bacterie. Soms is dat inderdaad het geval, maar blijft de vraag of die bacterie uiteindelijk de oorzaak van de prostaatklachten is, of het gevolg. En soms wordt niets gevonden. Maar de klachten blijven…

De prostaat en prostaathypertrofie, en de klachten van prostatisme

Bij de helft van alle mannen vanaf vijftig jaar is de prostaat gezwollen, dat heet prostaathypertrofie. Dat hoeft op zich geen probleem te zijn, maar kan de aanleiding zijn voor de zogenaamde prostaatklachten van moeilijk uitplassen enz. Dat geheel van klachten wordt wel prostatisme genoemd. Nu zal de huisarts kijken of zich onder de wat gezwollen prostaat geen kwaadaardigheid verbergt. De eerste stap om dat uit te zoeken is het zogenaamde rectale touche. Een term uit de Franse urologie, rectaal omdat het via het rectum gaat, het laatste deel voor de anus, en touche omdat er met de vinger aangeraakt en naar binnen gevoeld wordt, of de grootte en de zachtheid van de prostaat  de consistentie) wel goed zijn. Een te grote prostaat met knobbels erin zal vaak betekenen dat de huisarts de uroloog verder laat kijken of er geen prostaatkanker aanwezig is. 

Prostaatkanker

Als nu blijkt dat in de vergrote prostaat knobbels zitten die niet helemaal goed zijn, kanker dus, wil dat nog niet direct zeggen: man overboord. Het is namelijk heel goed mogelijk dat het gaat om een vrij goedaardige vorm van prostaatkanker, die er misschien al jaren zit. Een totale verwijdering van de prostaat is tegenwoordig dan ook vrijwel onnodig geworden. Dat is maar goed ook, want om de prostaat heen lopen kleine zenuwtjes, en die kunnen bij een prostaatverwijdering beschadigd worden. Als resultaat krijg je het lid dan niet meer omhoog, en zijn er dus erectiestoornissen.

Prostaatklachten, chronische pijnen en geen naar beest

Je hebt chronische pijnen, de oorzaak is de prostaat, maar er wordt bij het kweken geen bacterie gevonden, geen nare beesten dus. Of er worden wel beesten gevonden, en je krijgt een kuur antibiotica. Die helpt je dan van de beesten af, maar het is heel goed mogelijk dat deze kuur je niet van de klachten afhelpt. Dan is er sprake van een chronische prostaatontsteking zonder infectie. Wat is er dan aan de hand in die prostaat? 

Pijnlijke prostaat begint oorlog zonder vijand

Ten eerste begrijpen we dat niet helemaal. En ten tweede zijn er horden mannen met dit probleem, en die balen allemaal omdat antibiotica niet helpen en niemand precies kan vertellen wat er nu aan de hand is. Wat denken we dat er aan de hand is? In het lichaam komen vaker ontstekingen voor zonder dat er een infectie is.

Dat wil zeggen, het lichaam reageert alsof er een bacterie is, namelijk door ontstekingscellen te activeren. Die infectie is er dus niet. Maar als de ontstekingscellen eenmaal besloten hebben dat het oorlogstijd is, dan worden er een heleboel van dat soort cellen overactief, en gaan ze allerlei kleine moleculen maken, eiwit-achtige moleculen, die ontstekingsmediatoren genoemd worden. Er wordt dus een oorlog ontketend die nergens over gaat, omdat er geen vijand in de vorm van een bacterie is.

De prostaat en de generaal, de mestcel

Een van de belangrijkste cellen bij dat ontstekingsproces wordt door de in 2011 nog steeds levende en helder van verstand zijnde 102-jarige Nobelprijswinnares professor Levi-Montalcini de primadonna-cel genoemd van de ontsteking. Het is de mestcel, of ook wel in het Engels de mastcell genoemd. [1]  [2] Die cel speelt de generaal in de slag zonder vijand, en hij recruteert zoals dat heet, een heel leger van verschillende ontstekingscellen en ontstekingsmediatoren. Zo ontstaat een waterval van ellende, met als gevolg bekkenpijn en geen klaterende waterval in de WC meer.

Professor Montalcini heeft haar hele leven de mestcel en ontstekingsmediatoren bestudeerd, en kreeg daarvoor in 1986 de Nobelprijs. Dat weerhield haar niet om aan het werk te blijven. Integendeel, ze werkte stevig door en ontdekte terwijl ze bijna 90 jaar werd een hele bijzondere ontstekingsgsremmer en pijnstiller, die de mestcel helemaal tot rust brengt, palmitoylethanolamide (PEA).

Die stof is een lichaamseigen vetachtige stof, en het bijzondere ervan is, dat de stof zowel ontstekingen vermindert als pijn verlicht. En omdat het een natuurlijke en lichaamseigen stof is, hoeft niemand bang te zijn voor enge bijwerkingen. De stof maakt immers deel van je eigen lijf uit. Hoe heet die stof? De moeilijke naam is palmitoylethanolamide, en de naam waaronder de stof in Nederland te verkrijgen is, is PeaPure.

Doorbraak in chronische pijnbehandeling: behandelen met PEA 

Per jaar sterven er circa 500 patienten door bijwerkingen van de meest gewone pijnstillers. Dat is aanleiding om koortsachtig verder te zoeken naar betere pijnstillers met minder problemen. Eindelijk is er dan nu die doorbraak waarop patiënten met chronische pijn jaren lang hebben zitten te wachten. Een lichaamseigen natuurlijke pijnstiller, vrijwel zonder bijwerkingen, die makkelijk te gebruiken is, zelfs door zeer oude patiënten. Zonder dat je duf wordt, of niet mag autorijden. 

Begin 2011 kwam in Nederland beschikbaar deze pijnstiller en ontstekingsremmer PEA. Deze pijnstillende stof is dus door de nu al 103 jaar oude Nobelprijswinnares professor Rita Levi-Montalcini ontdekt.

Dat Cannabis een heel goede pijnstiller kan zijn, dat weten we al jaren, maar de psychische bijwerkingen maken het gebruik ervan bij chronische pijn moeilijk. Nu is er voor het eerst dus een stof die op Cannabis lijkt qua pijnstillende werking, maar die niet de hersenen beïnvloedt. Kortom, vrijwel geen bijwerkingen.

Bovendien heeft PEA een bewezen remmende werking bij vele chronische ontstekingen. 

Dit bijzondere middel is in Nederland geïntroduceerd door het bedrijf JP Russel Science, als voedingssupplement . Patiënten kunnen het aldaar direct, zonder recept, bestellen, maar het is altijd handig je behandelend arts op de hoogte te brengen. 

PEA is in vele uiteenlopende klinische studies getest op werkzaamheid en veiligheid. [1] [2] [3][4][5][6][7][8] [9][10][11][12][13][14] 

Kosten en gebruik behandelen met PEA

De kosten bedragen 125 € voor 2 maanden; 6 verpakking van 30 capsules PeaPure van 400 mg. Omdat PEA een lichaamseigen stof is, die in principe dus (vrijwel) geen bijwerkingen heeft, en het ook zo goed werkzaam is, is PEA voor veel patiënten veel prettiger om in te nemen dan chemische middelen met al die bijwerkingen. Het middel laat zich echter zonder problemen samen gebruiken met alle pijnstillers die bekend zijn. Sterker nog, soms helpt een PEA-houdend product zo goed dat de bijwerkingen van die andere middelen minder worden.

PEA kan gebruikt worden door patiënten met moeilijk te behandelen chronische pijn en ontstekingen. Dus het lijkt ook zeer zinvol te zijn bij de oorlog in de prostaat. Dan wordt de mestcel door PEA weer tot de orde geroepen, en de hele waterval van ellende neemt af. 

De dosis is de eerste tien dagen 3 maal daags 400 mg poeder gewoon uit de capsule schudden, op een eetlepel en dan onder de tong. Dat denken we is de allerbeste mannier. Als je dat ingewikkeld vindt, gewoon de capsules inslikken. Daarna ten minste 8-10 weken 400 mg capsule 3 maal daags.

Daarna, bij goed effect kan eventueel overgegaan worden naar twee maal daags 400 mg. Mocht de pijn toch weer terugkeren, dan tijdelijk de dosis weer verhogen naar drie maal daags 400 mg, of zelfs 10 dagen weer drie maal daags poeder onder de tong nemen.

Omdat chronische prostaatpijn vaak een erg langdurig proces is, denken we dat in dit geval een minimale behandelduur van twee maanden aangehouden moet worden.

Daarom adviseren we altijd om bij Russell in een keer 6 pakken met  te bestellen. Als dan de pijn niet duidelijk minder is, is het vermoedelijk niet zinvol met PEA door te gaan.

Prostatodynia, pijnlijke bekkenbodem en interstitiele cystitis

Nu nog wat meer details over prostaatpijn. Er bestaat een moeilijk medisch woord voor prostaatpijn, dat is prostatodynie.

Die pijn kan behoorlijk irriterend zijn, brandend, stekend, trekkend, zeurend en zelfs bijtende pijn. Bij het plassen hoeven niet steeds problemen aanwezig te zijn, die vertonen vaak een golvend verloop. Er komen dus ook perioden voor waarin er geen klachten zijn. De pijn kan erger worden bij koud en nat weer, psychische spanningen en nervositeit, te veel alcoholgebruik, en zelfs bij scherp gekruid eten en bij een langdurig zittend bestaan.

Prostaatpijn is medisch gezien geen gevaarlijke aandoening. Het is dus niet de voorloper van prostaatkanker, zoals sommige mensen wel denken. Het kan dus geen kwaad, maar lastig is het wel en je kwaliteit van leven en van je sex kunnen eronder lijden. Pijnlijke prostaat bij de man en pijnlijke bekkenbodem bij de vrouw. Het is misschien goed om hier ook de vrouwelijke variant van prostaatpijn te bespreken. Dat is een zelfde soort ontsteking, maar dan van de blaaswand. Met een moeilijk woord interstitiele cystitis. De oorzaak van interstitiële cystitis is niet duidelijk bekend, evenals dat geldt voor de prostaatontsteking. Ook hier een uit de hand gelopen ontstekingsreactie, maar nu van de blaaswand waar verschillende factoren aan ten grondslag kunnen liggen, en ook hier kunnen de klachten door stress verergeren.  

We citeren hier een passage van het Nederlands Huisartsen Genootschap over de blaasontsteking, op https://www.cibliga.be/a_m_blaasontsteking.html

Interstitiële cystitis (IC)

Interstitiele cystitis werd eind van de 19e eeuw al in enkele medische leerboeken beschreven! Het is vooral de naam van Hunner die aan dit syndroom verbonden is. Hunner, een chirurg in Boston, beschreef het ziektebeeld bij een serie patiënten in 1915. Hij beschreef het ziektebeeld bij vrouwen tussen de 20 en 40 jaar met de typische, bovengenoemde symptomen. Met daarbij nog: dyspareunie, dat wil zeggen pijn bij het vrijen. Hunner ontdekte dat deze patiënten een opvallend kwetsbaar blaasslijmvlies hadden.

Bij cystoscopie (dat lukte toen al!) leek er in eerste instantie niets aan de hand, maar na aanraking met een stukje katoen ontstond direct bloedend slijmvlies, als het ware een ulcus (zweer). Dit is later het ulcus van Hunner gaan heten. Hunner dacht dat het hier om een dieper gelegen ontsteking van de blaas ging, vandaar de naam interstitiële cystitis. Hij behandelde zijn patiënten met zilvernitraat blaasspoelingen, die veelal een tijdelijk effect hadden.

Ook hier, de mestcel begint voor zichzelf…..We vervolgen het citaat

Behalve het beoordelen van het slijmvlies wordt ook gekeken naar de capaciteit van de blaas, d.w.z. hoeveel urine de blaas kan bevatten. Voorts is het van belang enkele stukjes weefsel van de blaasbinnenkant te verwijderen (biopten) en deze biopten microscopisch te laten onderzoeken. Biopten van de blaas tonen in veel gevallen een toename van mestcellen die de blaasbekleding binnendringen.[3] 

Mestcellen maken histamine dat bij contact met normaal weefsel pijn, zwelling, toename van de bloedvoorziening en later littekenvorming en krimpen van het aangedane orgaan veroorzaakt (Einde citaat).

Het is dan ook te begrijpen dat hetzelfde PEA ook ingezet wordt bij de behandeling van interstitiele cystitis.

Beoordeling behandelen met PEA

Er zijn vele studies gedaan naar de effectiviteit en de veiligheid van PEA bij een veelheid van chronische pijnproblemen. De stof is veilig en effectief, zit al in ons eigen lijf op een natuurlijke wijze, en vandaar een groen licht. 

 

Referentie

[1] Mehik A, Leskinen MJ, Hellström P. | Mechanisms of pain in chronic pelvic pain syndrome: influence of prostatic inflammation. | World J Urol. | 2003 Jun;21(2):90-4. Epub 2003 Apr 17.

[2] Papadoukakis S, Kyroudi-Voulgari A, Truss MC, Perea D, Mitropoulos D. | Quantitative study of mast cells in experimentally induced benign prostatic hyperplasia. | Urol Int. | 2010;84(1):100-4. doi: 10.1159/000273475. Epub 2010 Feb 17.

[3] Butrick CW, Howard FM, Sand PK. | Diagnosis and treatment of interstitial cystitis/painful bladder syndrome: a review. | J Womens Health (Larchmt). | 2010 Jun;19(6):1185-93. doi: 10.1089/jwh.2009.1702.

Gerelateerde artikelen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *