Grootste objectieve website voor
 complementaire en alternatieve geneeskunde

IOCOB

Home > Extra > Gezondheidscolumn > Geneeskunde op dood spoor: knutselen helpt niet! Manifest voor een nieuwe geneeskunde

Geneeskunde op dood spoor: knutselen helpt niet! Manifest voor een nieuwe geneeskunde

Share |

De geneeskunde zit op een dood spoor. Nog nooit zijn er zo weinig nieuwe geneesmiddelen ontwikkeld en beschikbaar gekomen voor de patient als in deze jaren. Dat komt omdat we nog steeds slaaf zijn van onze oude holen-genen. Die holen-genen waren uitstekend toen we nog in de holen leefden. Je hoort een vreemd geluid, dat zal veroorzaakt worden door een holenbeer, je roept je maten bijeen en knuppelt de gevaarling uit je hol. Maar ziekten zijn geen holenberen. En holen-genen helpen niet om een simpele oplossing te bedenken. Daarvoor moeten we leren in netwerken te denken.  

Eerst iets over de wijze waarop we nu, in het derde millenium na de geboorte van onze heiland,  in de geneeskunde menen nieuwe geneesmiddelen te moeten maken. O ja, overigens, 'Geneeskunde op dood spoor', dat is de titel van een al wat ouder boek (1972), van de hand van Dr. Hugo Verbrugh, bekend arts en filosoof. 

Hoe we denken en werken binnen de medische wetenschap: het knutselen aan moleculen

De schrijver dezes, zo heet dat, heeft vele jaren in de farmaceutische industrie gewerkt en was verantwoordelijk voor de wereldwijde ontwikkeling van geneesmiddelen voor aandoeningen van het zenuwstelsel door een grote multinational. Daar leerde ik hoe men in de farmaceutische industrie denkt en werkt. Heel simpel gezegd gaat het zo.

Een farmaceutische industrie heeft met behulp van chemici duizenden van chemische moleculen gemaakt.

De farmaceutische industrie heeft in het laboratorium vele zogenaamde screenings-watervallen, dat zijn testsystemen waarmee je kunt kijken of een molecuul een belangrijle biologische werking heeft.

Veel van die testsystemen bestaan uit slimme constructies met zogenaamde receptoren. Die systemen zijn gekoppeld, zodat je in korte tijd heel veel kan testen, dat heet high throughput screening.

In die testsystemen worden dan moleculen getest op hun activiteit. Veel en snel.

Als je geluk hebt vang je op elke 1000-10.000 moleculen er een die bijzonder actief is.

Dat noem je dan een lead.

Dan gaan chemici met die lead, met dat molecuul dus, verder knutselen, totdat dat molecuul nog meer bindt aan een bepaald systeem met een receptor. Dat heet lead optimization. Dat molecuul is dus geheel synthetisch in de meeste gevallen.

Uiteindelijk heeft men een molecuul gemaakt met een zogenaamde hoge affiniteit voor een bepaald testsysteem. Dat wil zeggen dat dat molecuul zich goed bindt aan die receptor die in dat testsysteem zit. Een hoge affiniteit, dan willen farmaceutische mensen altijd horen dat het molecuul activiteit heeft in het nanobereik, in nanoconcentraties, Dat betekent dat je een enorm kleine hoefeelheid nodig hebt om de receptor in dat systeem te activeren.

Het nieuwe middel met nano-activiteit wordt dan vervolgens verder getest. Als het vooral maar zuiver werkt is de vraag. Beinvloedt het daadwerkelijk maar een receptor, want anders vinden we de substantie vies, dirty drugs zeggen we dan. Dat willen we niet. 

Dan vervolgens hebben we een nieuw molecuul met nano-activiteit die aan een receptor bindt. Hiep hoi.

Nu een ziekte vinden waar we dat molecuul bij kunnen zoeken. Dat heet: molecules lookig for diseases. Bij welke ziekte speelt die receptor nu een rol. O gelukkig vinden we een ziekte, bijvoorbeeld angststoornissen. Daarbij spelen bijvoorbeeld heel specifieke receptoren een rol, de serotonerge 5HT-1A receptor.

Dan testen we de stof bij heel veel angstige patienten. We zijn inmiddels bijna 300 mio euro’s verder bytheway.

Helaas, aan het einde blijkt de stof alleen maar een heel klein beetje te werken….. Angst is toch meer dan een vergissing via de 5HT-1A receptor. Vreemd he?

Het idee dat hier achter zit is de monocausale idee. Door het holen-gen verooraakt. Een ziekte, een receptor, een molecuul (een geluid, een beer, een knuppel). We kunnen de beer wel het hol uitjagen met de knuppel, maar de angst niet uit ons lijf jagen met de 5-HT1A receptor agonist, zoals eendergelijk  molecuul dan genoemd wordt.   

Ziekten zijn geen holenberen

Nou, op die mannier mocht ik enkele malen honderden miljoenen Euro’s over de balk smijten, zonder resultaat. Toen ben ik maar eens gaan nadenken of het ook anders kan.

En het kan anders. Door ervan uit te gaan dat ziekten geen holenberen zijn. Door een ander systeem van denken te activeren en te ontwikkelen. Door innovatief te worden. Niet meer van hetzelfde dus en op dezelfde domme manier.

Ziekten zijn namelijk ontspoorde biologische systemen, systemen die de balans verloren hebben. En dat komt niet door een geisoleerde oorzaak die je met een geisoleerd middel kunt behandelen. Dat we dat nog steeds geloven is op zich al te bizar voor woorden.

ADHD stoornis, een stoornis in gedrag, informatie verwerking en communicatie. Hop een molecuultje erin, ritalin, en klaar is kees. Alles gerepareerd, normaal gedrag weer, geen chaotisch gebeuren meer en heldere communicatie.

Depressie stoornis, hop een molecuultje erin, en weg depressie.

Nu, na 30 jaar antidepressiva, valt ook binnen de wetenschap op dat de werking van de meeste middelen uit deze klasse bij de meeste patienten vrijwel afwezig is. 

Leer van de ecologie

De ecologie is de tak in de biologie die de samenhang van alle levende wezens bekijkt. Binnen de ecologie begrijpen we dat elk levend wezen samenhangt met een gigantisch netwerk van andere levende wezens. En als je een wezen uit een netwerk haalt, dat je dan het hele netwerk overhoop haalt. En als je een nieuwe soort introduceert in een samenleving, een biotoop, dat het hele biotoop verknald kan worden. Daar hebben we enorm veel voorbeelden van gezien. Dachten we slim te zijn, gooi wat nieuwe vis in het meer, kunnen we meer vissen. Dat was de victoria baars. Die at echter het hele meer leeg en vele honderden soorten kleinere visjes verdwenen….Lekker zo’n baars.

Nu, zo moeten we ook leren denken met het ontwikkelen van geneesmiddelen, met een simpel middel komen we er niet, het leven is een netwerk van functies die met elkaar samenhangen. We moeten slimmer gaan worden in hoe we behandelen!

Innovatie: de werkelijke vernieuwing in de geneeskunde 

Binnen de geneeskunde zijn er wel degelijk enkele visionairen geweest die dit al inzagen.

In 1986 heeft professor Erminio Costa, een wereldberoemd neuroloog, een belangrijke lezing gegeven in Washington, met als titel “to follow where nature leads”.

Hierin sprak Costa met grote visie over hoe de natuur zelf onze onderwijzer kan zijn bij het ontwikkelen van nieuwe geneesmiddelen.
Aspecten zoals synaptische plasticiteit en neuromodulatie, alsook gerelateerde moderne onderwerpen, waren door Costa al uitgebreid behandeld.

Hij heeft benadrukt dat nieuwe innovatieve manieren uitgezocht moeten worden, waarbij oude monocausale denkwijzen worden afgewezen. Nieuwe samenstellingen zullen voortkomen uit de innovatieve strategie, gebaseerd op de slogan “volgen waarheen de natuur leidt”.

Het idee is dat er in de natuur een hele serie moleculen voorkomen, die al van huis uit de balans in ontwrichte biologische systemen kunnen herstellen. Stoffen die ons lcihaam zelf maakt. Stoffen met door de natuur uitgerijpte werkingsmechanismen. Daar het het laboratorium van de natuur vele miljoenen jaren voor gebruikt. Wat wij denken te doen in 10 jaar. Geen wonder dat deze natuurlijke moleculen een gebalanceerde invloed hebben.  

Het was precies deze focus en de aanwijzingen van professor Costa die er toe leidden om het in ons lijf voorkomende en natuurlijke modulerende molecuul palmitoylethanolamide te verwerken tot een nuttige stof voor de patient met chronische pijnen en ontstekingen.

Palmitoylethanolamide fungeert tegenwoordig voor veel patiënten als een bijzonder waardevol pijnstillend en ontstekingsremmend middel.  

Nu heeft palmitoylethanolamide een werking op veel verschillende niveaus, dat is klassiek voor een natuurlijk middel, terwijl een receptor middel uit de industrie maar op een enkel niveau aangrijpt. Terwijl palmitoylethanolamide modulerend werkt, werken de meeste industrie middelen anti. Ze remmen een receptor of enzymsysteem. En hebben ze daarom ook veel meer bijwerkingen. Want ze remmen die receptor meteen met nano-kracht en leggen de receptor of het enzymsysteem in hetr hele lijf plat.

Palmitoylethanolamide modueert en als er teveel van is in het lijf, wordt het meteen opgenomen door afbraaksystemen die voor dit middel in ons lijf al miljoenen jaren aanwezig zijn.

Nu is het de kunst van de nieuwe innovatieve geneeskunde, om moleculen te zoeken, die in het lichaam gebracht een natuurlijke werking ontplooien, en die balans brengen. Meestal, gezien de complexiteit van de balansverstoring, zal een combinatie van middelen gevonden moeten worden. Als je een systeem dat uit balans gebracht is op meerdere plekken ondersteunt, is de kans op herstel, natuurlijk herstel, groter. 

Wat moet er ontwikkeld worden binnen de innovatieve geneeskunde? 

Er zijn inmiddels een paar organisaties die zich richten op de innovatieve behandeling van aandoeningen, via het netwerkidee van de ecologie. De schrijver dezes maakt deel uit van enkele van die organisaties en adviseert farmaceutische industrieen hoe het ook anders kan.

Allereerst moeten we beseffen dat de oorzaak van ziektes dus van meer factoren afhankelijk is. De pathogenese is multicausaal heet dat zo mooi. Dan moeten we bij die pathogenese een aantal moleculen zoeken, die door de natuur al voorgeselecteerd zijn, en die inzetten op verschillende plekken van die pathogenetische netwerken.

Het idee is synergie. Een en een is drie. Een voorbeeld aansluitend bij het bovenstaande.

Bij chronische pijnen bij suikerziekte zijn er meerdere systemen en receptorsystemen ontregeld. Bijvoorbeeld het glia-systeem, het noradrenerge systeem, het GABA-erge systeem en het ontstekingssysteem. Door nu te zoeken naar methoden om deze systemen in balans te brengen kunnen nieuwe innovatieve combinaties ontstaan, die balans herstellend zijn. En, omdat je op meer niveau’s van de ziekte balans brengt, kunnen de doseringen van de verschillende middelen lager gekozen worden dan hoe er normaal gedoseerd wordt. Dan ontstaan er ook weer minder bijwerkingen.

Voorbeeld: ernstige pijn bij diabetes aan de voeten behandelen met de natuurlijke stoffen alfa-liponzuur en palmitoylethanolamide (brengen balans in pijn en ontstekingssystemen), samen met een pijnstillend middel als pregabaline (brengt balans in neurotransmitter systemen). 

Zo kan je met minder pregabaline toe, zijn er minder bijwerkingen en heb je veel meer pijnstilling.

Daarom dienen nieuwe innovaties met name het principe te volgen dat door de Professor Erminio Costa onder woorden gebracht is als ‘follow were nature leads’ .

Innovatief werken voor het ontwerp van een nieuwe geneeskunde 

Dat innovatieve werken uit zich dan o.a. als:

1. identificeren van de natuurlijke substanties die bouwstenen zijn van ons lichaam en daar belangrijke fysiologische functies uitoefenen, en dergelijke stoffen identificeren als behandeling voor aandoeningen die moeilijk te behandelen zijn

2. behandelingen op basis van formuleringen van deze natuurlijke substanties en via preparaten op basis van deze natuurlijke substanties.

Veel aandoeningen zoals chronische pijnen, chronische slapeloosheid, depressies, angsten en overgewicht zijn moeilijk behandelbaar met de reguliere middelen, omdat die middelen vaak te veel bijwerkingen hebben.
Met natuurlijke substanties is dit probleem beter oplosbaar. Een bekend voorbeeld daarvan is melatonine, dat als slaapmiddel ingezet en geregistreerd is, met vrijwel geen bijwerkingen van betekenis, en palmitoylethanolamide, dat een middel tegen pijn  is, met zelfs nog minder bijwerkingen.

Beide middelen zijn lichaamseigen stoffen met een goede verdraagzaamheid.

Zulke stoffen, die zelfstandig, of in combinaties ingezet worden als supplementen, of die aan formuleringen van reguliere middelen kunnen worden toegevoegd, om zo een betere effectiviteit te bewerkstellingen, en/of een betere verdraagbaarheid.

Dit manifest helpt om de geneeskunde van het dode spoor  af te krijgen. Dat is onze overtuiging en onze inzet is gericht op het realiseren ervan. 

Berichten

  1. Gerard Duits schreef:

    Ik heb de artikelen met grote verbazing en tevens herkenning van de pijnsymptomen op deze websites gelezen. Als diabetes 2 patiƫnt herken ik de genoemde symptomen van neuropathische pijnen in de voeten en gewrichten en wat dies meer zij. De artsen hier (Duitsland) gaan niet op de klachten verder in en schepen mij af met Diclofenac of Novolin Lichtenstein. Al deze pijnstillers zijn slecht voor een mens maar wij onwetenden zijn aan deze middelen overgeleverd helaas. Mijn vraag: hoe kan ik daar verandering in aanbrengen de artsen laten zich niets vertellen door een leek.
    In afwachting van uw suggesties welke wegen te bewandelen in deze, verblijf ik met vriendelijke groet,
    G.F.Duits
    Rehweide 14
    49716 Meppen Duitsland

    P.S
    Ik ben Nederlander en sinds 10 jaar wonend in Duitsland.

    1. administrator administrator schreef:

      bekend probleem waar helaas geen pasklare oplossing voor is…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *